Θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο, και θα ήθελα να ακούσω και τις δικές σας απόψεις.

 

Αφορά τα παιχνίδια των παιδιών.

 

Ιδίως στις μέρες μας εμείς οι «μεγάλοι» είναι πολύ σημαντικό

να πιαστούμε χέρι- χέρι και να κάνουμε κάτι όλοι μαζί,

αλλά διαπιστώνουμε ότι μας είναι δύσκολο  να συνεργαστούμε,

είναι δύσκολο να εκδηλωθεί η αλληλεγγύη μας

(άλλη μια λέξη τόσο δυνατή, μα που έχει χάσει την αξία της,

αφού ακόμα και το χαράτσι της ειδικής εισφοράς το ονόμασαν ειδική εισφορά αλληλεγγύης (!!!)

και είναι κάτι που επιβάλλεται (!!!)

Νομίζω ότι σ’ αυτό έχει παίξει σημαντικό ρόλο ο τρόπος που μεγαλώσαμε και διαπαιδαγωγηθήκαμε.

Ανταγωνισμός, πάντα ανταγωνισμός

στα πάντα, ακόμα και στα παιχνίδια μας.

 

Τώρα προσπαθώ τα παιχνίδια που παίζουμε με τα παιδιά να μην είναι ανταγωνιστικά,

να μην έχει ένα νικητή, ή μια ομάδα νικήτρια, και μια χαμένη.

Σκοπός του παιχνιδιού να είναι η επίτευξη του σκοπού από όλη την ομάδα.

 

Για παράδειγμα, όταν ασχοληθήκαμε με τις ΕΛΙΕΣ

παίξαμε το εξής παιχνίδι:

Πάνω στα δέντρα τοποθετούσαμε τόσες ελιές=καπάκια

όσα έδειχνε το ζάρι που έφερνε ο καθένας μας.

Ο καθένας μπορούσε να βάζει τις ελιές του σε όποιο δέντρο ήθελε.

Στο τέλος αποκτήσαμε δυο δέντρα γεμάτα ελιές!

 

Άλλο ένα παράδειγμα, στο θέμα της ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ :

Παίξαμε σκοποβολή:

Καθένας προσπαθούσε να ρίξει μέσα στο μπλε κάδο

ανακυκλώσιμα υλικά:

Στο τέλος μετρήσαμε πόσα μπήκαν μέσα στον κάδο και πόσα έξω

και διαπιστώναμε ότι αφού μπήκαν τα περισσότερα μέσα , είμαστε καλοί ανακυκλωτές.

Διαφορετικά, όλη η ομάδα θα πρέπει να προσπαθήσει περισσότερο.

 

Τα παραπάνω παιχνίδια, όπως και τόσα άλλα που μπορούμε να παίξουμε στο σχολείο

συνήθως έχουν σκοπό να αναδείξουν ένα παιδί ή μια ομάδα

που έβαλε τα περισσότερα καπάκια ή τα περισσότερα καλάθια κ.ο.κ

 

Νομίζω ότι είναι προτιμότερο να δίνουν τα παιδιά τα χέρια

επειδή τα κατάφεραν όλοι μαζί τόσο καλά

παρά να βγαίνει κάποιος νικητής που θα νιώθει ότι είναι καλύτερος από τους άλλους

και οι υπόλοιποι να στενοχωριούνται…